Yestermap

Marinus Zuijdweg over razzia van Rotterdam

1944

Oorlogsherinneringen

Mijn vader was boven de veertig, dus hoefde zich niet te melden. Maar ik was 1 maand voor deze grote razzia 17 jaar geworden. Dus ik viel net binnen de leeftijdsgrens en moest mij eigenlijk melden. Mijn moeder nam toen het spontane besluit dat ik niet mocht gaan. Niet alleen vond zij mij veel te jong, maar ook te klein van stuk. Inderdaad was ik niet groot en kon nog een korte broek aan. Wat ik toen om de aandacht van de Duitsers een beetje af te leiden, noodgedwongen ook heb moeten doen. Ik vond dat verre van leuk. Maar in die situatie was wat je ouders beslisten mogelijk ook goed was. Ik voelde me beschermd door mijn ouders en ik zou mij niet gaan melden.


Ons huis werd gelukkig niet doorzocht en ik waande mij veilig in moeders schoot. Totdat ik tijdens de nog lopende actie, niets vermoedend, mij op de veranda aan de achterkant van ons huis vertoonde bij de heftige discussie tussen de buren over de razzia. Daar werd ik ontdekt door een Duits gezinde buurvrouw, die blijkbaar op de hoogte was van mijn leeftijd en zag dat ik niet van plan was mij te melden. Zij riep met luide stem zodat de halve buurt het kon horen dat ik als 17 jarige ook moest gaan want de andere jongens moesten ook en het was toch maar voor drie weken. Op gevaar af dat zij mij aan haar Duitse vrienden zou verraden sloeg de angst ook bij mijn ouders toe. Zij durfden het risico dat hen bij ontdekking boven het hoofd hing voor het grote gezin van 12 personen niet te nemen. Dat gevaar was levens groot aanwezig.


Maar ook voor mij was het een enorme teleurstelling. De angstige gedachte dat mijn familie door mijn blijven wat zou overkomen maakte tegen stribbelen overbodig. Want ik wilde ze niet in gevaar brengen. Dus moest ik mij hals over kop alsnog omkleden en reisvaardig maken voor de nog onbekende bestemming.


Ik zie het verdriet nog in de ogen van mijn ouders toen ik ontdaan de deur uit ging. Diep bedroefd en met pijn in het hart moesten zij mij noodgedwongen alsnog laten gaan. Mijn bagage, buiten de schamele kleding, meest oorlogskwaliteit die ik aanhad, bestond verder uit oude, uit de mode geraakte te grote kledingstukken van mijn vader. Verder half versleten te grote hoge heren rijglaarzen uit het jaar nul en een pakje boterhammen. En daar ging ik, als een van de wat later bleek ongeveer 52.000 slachtoffers die op deze dag van huis en haard werden verjaagd, verdreven en gedeporteerd, een onzekere toekomst tegemoet.


Meer weten? Kijk dan voor bron en uitgebreid verslag op onze website (bit.ly/32i8CsB).


Marinus Zuijdweg over razzia van Rotterdam
Marinus Zuijdweg over razzia van Rotterdam
Marinus Zuijdweg over razzia van Rotterdam